Home > Human Info, Legal Info > Haar herinneringen zijn een hel, die gesloten moet blijven

Haar herinneringen zijn een hel, die gesloten moet blijven

July 17th, 2012

Tien jaar lang worden uitgebuit door de man waarvan je aanvankelijk dacht te houden, maar die later werd tot een tirannieke pooier, niet meer en niet minder dan dat. Een telg uit een geslacht van mensenhandelaren, of toch misschien gewoon man uit een familie waar het heel normaal is dat de vrouwen in de prostitutie werken? Gewoon dus een man die toevallig tenminste twee vrouwen gedurende ruim tien jaar voor zich had werken en de zich slechts zijdelings bezig hield met hun prostitutiewerkzaamheden. In dit geval een man die in ieder geval een van zijn vrouwen mishandelde soms tot bijna de dood aan toe? Was dat allemaal slechts geweld in de relationele sfeer zonder enige causaal verband met de werkzaamheden in de prostitutie, zoals de advocaat van verdachte ons wil doen laten geloven? Of heeft deze man, tenminste een vrouw niet alleen misleid, maar vooral ook zeer ernstig mishandeld, zo ernstig dat zij nu nog steeds in een ‘overlevingsstand’ staat, niets kan voelen, niets wil voelen

“De hel waarin jij alles bepaalde, jouw wil wet was. Een donker diepzwarte hel die me gemaakt heeft wie ik ben,…. Die hel afgesloten diep in mij, moet zo blijven, anders breek ik.”

leeuwarden, 12 juli 2012 stond deze verdachte terecht voor mensenhandel, gewoontewitwassen en uitkeringsfraude. Slachtoffer, of beter gezegd overleefster heeft pas een paar jaar nadat ze bij hem weg kon aangifte gedaan. Dat heeft gevolgen voor het bewijs in deze zaak: geen eindeloze verslagen van vaak voor het bewijs zo nodige telefoontaps. Het bewijs lijkt daarom dun. Wat is er wel: verklaringen van andere vrouwen van familieleden werkend in de prostitutie, verklaringen van  de moeder van en van haar zus over altijd de blauwe plekken die ze had, en altijd weer ‘van de trap af val’ verhalen. Een medische forensische rapportage die haar verklaringen als de mogelijke oorzaak van de vele littekens, huidverkleuringen en andere overblijfselen van fysiek trauma, aanmerken. En een video-opname van tien jaar geleden. Een tape van een waarschijnlijk door verdachte  heimelijk opgehangen videocamera in de werkkamer van overleefster. Heimelijk omdat in beeld door twee mannelijke personen wordt gefluisterd, schijnbaar om te voorkomen dat overleefster op de hoogte zou raken van het ophangen van de camera. Waarschijnlijk omdat verdachte zich niet kan herinneren of hij het wel is op die tape. In beeld moet ze verantwoording afleggen aan een man die hoe dan ook gelijkenis vertoont met verdachte, waarom ze niet het dichtstbijzijnde toilet gebruikte. Ze moet geld afgeven en vraagt hem niet alles op te maken. Nee, hij had niets te maken met de prostitutiewerkzaamheden en geld heeft hij er ook nooit uit gekregen, beweert hij ten stelligste tijdens de zitting. Zijn advocaat stelt dat het ‘slechts’ een handeling was van een jaloerse man die zijn vriendin in de gaten wilde houden.

“Bent u het nou, of bent u het niet?” Kan zo zijn. Ik kan me er niets van herinneren”. Het is heel bizar? “ ”Het is vooral bizar omdat u stelt dat u niets te maken had met het hele prostitutieverhaal”, laat de voorzitter hem weten. Verdachte antwoordt dat als hij het al zou zijn geweest dat nog niet zegt dat hij het heeft gedaan met dwang enzo. “Maar het stelt wel uw hele verhaal op de helling”, zegt de voorzitter.

Terecht staat een  ontkennende verdachte. Nou ja ontkennend, hij had vooral last van epileptische aanvallen die zijn hersencellen bij elke voor het bewijs cruciale gebeurtenis een beetje dood gemaakt hebben: “Ik kan het me moeilijk herinneren, weet u, ik heb epilepsie…. Het worden de gevleugelde woorden van de zitting. Hij herinnert zich geen  gebroken arm van zijn vriendin toen ze samen in Marokko waren. Er zijn ziekenhuisgegevens dat zij zich hiervoor in Nederland heeft moeten laten nabehandelen. Hij weet wel dat hij geen geweld heeft uitgeoefend. Hij kan zich evenmin herinneren dat ze twee keer zwanger is geweest en dat die zwangerschappen zijn afgebroken. De vraag van de voorzitter of zij dan niet op z’n minst een tijd noodzakelijk rust heeft genomen na de abortussen komt bijna naïef over. Mannen die hun vrouwen dwingen tot prostitutie en het daarom niet uitkomt als de dames zwanger raken,  geven die vrouwen echt geen twee weken noodzakelijke rust om bij te komen en de open wond te laten genezen. Gewoon direct weer achter het raam, met alle gevaren van dien. Op de vraag of hij haar wel eens geslagen heeft is en blijft zijn antwoord een stellig nee. Dat ligt niet in zijn aard en heeft heeft genoeg woorden zoals hij zijn schijnbaar beteugelde woede kwalificeert. Schijnbaar, omdat om te beginnen een aantal veroordelingen voor geweldsdelicten zijn strafblad sieren. Er was wel eens een handgemeen, wat hij daar dan precies mee bedoelt blijft onduidelijk.

Nu is een liegende verdachte alleen als bewijs niet voldoende. Die leugenachtigheid krijgt pas betekenis wanneer deze inconsistent is met andere verklaringen van verdachte. Zoals de stelling dat verdachte niets van doen had met de prostitutiewerkzaamheden van zijn vriendin, terwijl hij toch redelijk duidelijk in beeld zich bemoeit met de prostitutiewerkzaamheden van zijn vriendin. Zolang er ander bewijs ligt kan die leugenachtigheid of noem het, ‘epileptische amnesie’ op z’n minst tot rechterlijke overtuiging leiden.

Advocaat van verdachte baseert zijn verweer op een uitspraak van het Hof Leeuwarden van een neef van verdachte: Het gepleegde geweld zou ‘gewoon’ relationeel geweld zijn geweest waarbij het causale verband met het werken in de prostitutie ontbrak. De agressie  bijvoorbeeld die in Marokko heeft plaatsgehad waarbij overleefster van ‘s ochtends vroeg tot eind van de middag zegt te zijn mishandeld, had helemaal niets met prostitutie te maken, want ze had in Marokko toch ook niet in de prostitutie gewerkt?  Allemaal ‘slechts’ handelingen van een jaloerse man. Alsof alleen sprake kan zijn van het middel ‘dwang’, wanneer een vrouw rechtstreeks achter de ramen gemept wordt. Die opvatting vindt geen grond in het recht. Alsof niet de totale sfeer van dreiging en terreur, geestelijk en lichamelijk niet kan maken dat iemand echt niet anders meer kan dan alles doen zolang hij maar niet zijn tirannieke willekeur op haar botviert. Verdachtes raadsman verwijst daarbij naar het arrest van het Hof waarbij de neef werd vrijgesproken. In die zaak echter, lag er geen aangifte van de ‘vriendin’ van verdachte, gaf ‘de vriendin’ bovendien toe wel eens vrijwillig geld aan hem te geven, en hij dat hij dat had aangenomen. Bovendien verklaarden beiden dat zij elkaar wel eens te lijf gingen en was er in ieder geval geen medische  rapportage van huidverkleuringen die goed veroorzaakt kunnen zijn door een heet strijkijzer op de bovenarm, een sigarettenpeuk in het gezicht.

Haar slachtofferverklaring spreekt boekdelen. Ze kan niet afdalen naar de diepzwarte herinneringen in haar geheugen anders breekt ze. Die herinneringen daar leeft ze nu aan voorbij, die laat ze voor wat ze zijn, voor nu kan ze een behandeling ook niet aan. Vroeger was ze een heel vrolijk meisje zonder blauwe plekken, zo zegt haar moeder. Ze werd tot een harde vrouw die overleefde, haar gevoelens niet kan, niet mag toelaten. Wie beter kijkt ziet haar mooie nog jonge gezicht, een zachte ‘zij’ die ook nu nog steeds in ‘overleefstand’ staat, soms misschien tegen beter weten in, want hoe vaak moet ze gedacht hebben:

“Maak mij maar dood”

“Oh, mag je deze wel houden, of woorden van gelijke strekking had een familielid haar gezegd toen ze zwanger in de stad liep, zo vertelt haar zus. Zwanger van haar dochter die haar de kracht gaf om bij hem weg te gaan, om bij hem weg te blijven….

Ik heb diep respect voor deze vrouw die hoe het ook zij, het heft weer in eigen handen heeft genomen. Zij deed aangifte. Zij moet door die nieuwe hel die strafrechtspleging heet en die wat daar ook van zij een veel te grof instrument is om haar geleden leed ooit recht te doen. Twee dagen na de zitting heeft ze het over hyperventilatie, klamme zweet als een soort van opvliegers, is ze misselijk. Zij staat nog steeds in overlevingsstand, voor wie dat niet begrepen heeft.

De officier van justitie eist 6 jaar gevangenisstraf. Dat is bijna de maximaal te eisen straf omdat ten tijde van het plegen, toen het strafmaximum voor mensenhandel slechts 6 jaar bedroeg. Daar zijn dan niet de strafverzwarende omstandigheden van de mishandelingen bij meegerekend. Haar advocaat vraagt 1.220.000 euro schadevergoeding waarvan 20.000 voor immateriële schade. Hij vergelijkt daarvoor een andere zaak met een gelijke uitbuitingsduur. Daar was alleen geen sprake van excessief geweld. In deze zaak wel.

Rechtbank Leeuwarden doet 26 juli 13:30 uitspraak.

Update 26 juli 2012: Verdachte is veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf en het betalen van 948.000 euro schadevergoeding. Dat is zonder meer een mooie uitspraak waarover hopenlijk later meer.

 

Comments are closed.