Archive

Posts Tagged ‘gedwongen abortus’

“Hij achtte zichzelf altijd al onschendbaar”

May 31st, 2012 Comments off

Een bijzonder lastige zaak waar het Hof op 30 mei 2012 zich voor gesteld zag (LJN: BW6863)  Het Hof Leeuwarden spreekt een eerder en in eerste aanleg veroordeelde pooier vrij van mensenhandel. De overwegingen van het Hof zijn helder en getuigen tegelijkertijd van enige innerlijke strijd. Innerlijke strijd over een toch wel op z’n minst bizarre situatie. Tijdens de zitting verscheen een mondige jonge dame die met geen ander doel naar de rechtbank leek te zijn gekomen dan het Hof te overtuigen van haar zelfstandig- en vrijwilligheid. En dat is gelukt.

Zo overweegt het Hof dat het een feit van algemene bekendheid is “dat slachtoffers van seksuele uitbuiting veelal onder dwang en druk ontkennen slachtoffer te zijn en op gunstige wijze verklaren over diegenen die hen aanzet tot het verrichten van seksuele diensten en/of het afstaan van de opbrengsten hieruit”. Het Hof kan in deze zaak echter onvoldoende aanwijzingen vinden die erop duiden dat deze vrouw zich niet vrijwillig heeft geprostitueerd. Ook voor het Hof was het, getuige de tijdens de zitting gestelde vragen en ontvangen antwoorden een onbegrijpelijke situatie. Een prostituee die inwoont bij de vrouw van haar pooier, de man waarvan ze zegt te houden, maar die nooit de vader van haar kind zal zijn.  Maar dat is niet voldoende om deze man voor mensenhandel te veroordelen. Dat is ook de abortus, gepleegd na zes maanden zwangerschap niet. Daar zal het Hof zonder meer ernstige bedenkingen bij hebben, evenals de omstandigheden waaronder dit moet zijn gebeurd. Maar het kan eenvoudig niet bewezen verklaren dat dit onder dwang is gebeurd. Dat  geldt ook voor de aangebrachte tatoeages.

Het Hof is minder goed te volgen wanneer het stelt de overtuiging te hebben “dat, anders dan men gebruikelijk tegenkomt in mensenhandelzaken, [slachtoffer] kan worden aangemerkt als een uitgesproken zelfstandige, zelfredzame en mondige vrouw”. Hof’s impliciete idee dat het bij mensenhandel veelal zou gaan om niet zelfstandige, niet zelfredzame slachtoffers, is op z’n minst bevreemdend. Natuurlijk zijn die vrouwen er ook. Die mondigheid, dat zelfstandige, die ‘mij kun je niets maken houding, lijkt  evenwel  juist een gevolg van de door de ellende van jaren heen opgebouwd keihard pantser. Zonder dat pantser is de keiharde wereld van prostitutie niet te overleven. Een pantser waar je niet zo maar doorheen breekt met enkele vragen. Een pantser dat bij deze vrouw alleen brak toen het ging over de abortus. De abortus, als het zo nog mag heten, die na zes maanden zwangerschap plaatsvond, ergens buiten Nederland. Er waren zelfs foto’s. Misschien wel kleertjes, wie zal het zeggen? We zullen het waarom nooit weten, het waarom van dat tijdelijke gat in haar ongenaakbaar pantser.  Voor het recht is dat onvoldoende. Geen bewijs van dwang of misleiding, dus vrijspraak van mensenhandel. “Hij achtte zichzelf altijd al onschendbaar.”[1] Zo ook was zijn houding in de rechtszaal en zo ook lijkt het te zijn.

Lees hier eerdere posts over deze zaak:

Een prostituee kan niet de moeder van mijn kind zijn.

Vier jaar voor mensenhandel een mooie straf met kleine les

 


[1] Zo beweert iemand die het kan weten.

OM in hoger beroep tegen lage straffen Sneep II

February 24th, 2011 Comments off

Vandaag 23 feb heeft het Openbaar Ministerie bekend gemaakt in hoger beroep te gaan tegen de opgelegde straffen in de zogenaamde Sneep II zaak, de zaak tegen Berut K., Pehlul T. en zijn broer Nuri T, de handlangers van Saban B. en zijn broer Hassan.

De rechtbank hanteert een rekensom om de hoogte van de straf te bepalen. Per slachtoffer van mensenhandel komt de rechtbank uit op een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van tien maanden. Het is voor het OM volstrekt onduidelijk waar deze rekensom op is gebaseerd. De maximumstraffen voor mensenhandel zijn vele malen hoger. De uitspraak van de rechtbank doet volgens het OM geen recht aan de ernst van de misdrijven.

Tegen de uitspraken in de zogenaamde Sneep II zaken gaat het Openbaar Ministerie (OM) in Hoger beroep. Het OM had onvoorwaardelijke gevangenisstraffen geëist tot 17 jaar. De uiteindelijke strafmaat is daar ver onder gekomen: 10 maanden per slachtoffer, resulterend in 2 tot 7 jaren gevangenisstraf. Ook tikte de rechtbank het OM op de vingers door te wijzen op algemeenheden in het requisitoir die niet altijd of ten laste waren gelegd of konden worden bewezen.

Het OM stelt dat weliswaar niet elke verdachte zich schuldig zou hebben gemaakt aan dezelfde gruwelijke misdrijven, maar dat dat niet weg neemt dat alle verdachten deel uit maakten van een organisatie die zich bediende van gruwelijkheden waarmee verscheidene vrouwen onder dwang in de prostitutie werden gebracht en gehouden.

Het feitencomplex dat duidt op mensenhandel kan bijzonder complex zijn zoals duidelijk wordt uit deze en vele andere rechtszaken. In deze uitspraak bijvoorbeeld, veronderstelt de rechtbank op enig moment dat het OM met het zwaar lichamelijk letsel doelt op de ondergane gedwongen abortus. De rechtbank stelt dat niet blijkt waaruit het letsel bestaat en dat de dwang tot de abortus evenmin kan worden bewezen. De rechtbank kwalificeert vervolgens een en ander als ‘werken tijdens ziekte’. De vraag is of dat op zijn beurt niet een te brede veralgemenisering is van een mensonterend feitencomplex: Read more…