Archive

Posts Tagged ‘humanitaire verblijfsaanvraag’

Criteria humanitaire verblijfsaanvraag voor slachtoffers die geen medewerking aan strafproces verlenen

February 27th, 2011 Comments off

Slachtoffers van mensenhandel die geen medewerking verlenen aan opsporing en vervolging, konden tot december 2010 in zeer schrijnende gevallen een beroep doen op artikel 3.4 derde lid Vreemdelingenbesluit (Vb) voor een verblijfsvergunning. Probleem was dat geen criteria waren gegeven voor toepassing en dus geen beleidskader bestond. Voor zover bekend, werd door slachtoffers nooit een beroep op deze regeling gedaan. Per 22 december 2010 is de B-9 regeling in de Vreemdelingencirculaire gewijzigd: een verblijfsvergunning kan ook worden verleend wanneer het slachtoffer geen aangifte kan of wil doen of anderszins medewerking kan of wil verlenen aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar in verband met: een ernstige bedreiging en/of een medische of psychische beperking. Op het eerste gezicht lijkt daarmee de koppeling van medewerking aan het strafrechtelijke opsporing en vervolging met het verlenen van een verblijfsvergunning verbroken. De vraag is of dat ook werkelijk zo is en hoe deze nieuwe invulling van het beleid beoordeeld dient te worden. Read more…

Stille getuige

September 19th, 2009 Comments off

Impressie interview slachtoffer mensenhandel voorjaar 2009

Ze heeft ongeveer een half uur zonder enige zichtbare emotie antwoord gegeven op de vragen. Dan vertelt ze terloops, tussen de spaarzame woorden door dat ze zwanger is. Haar ogen gericht op de grond, haar schouders naar beneden, ineengedoken. Niet meer dan strikt noodzakelijk vormen haar lippen de enkele woorden die samen haar verhaal vormen.

Haar verhaal en het verhaal van vele lotgenoten: hoe ze verkocht werd door haar stiefvader aan een man die haar mishandelde en misbruikte. Hoe ze om die situatie te ontvluchten zich vervolgens liet meenemen naar Europa, ze zou daar huishoudelijk werk gaan doen. Ze is meegegaan, ze had niemand: “wat kon ze anders?”

Hier in Nederland werd ze, direct na aankomst, opgesloten in een woonhuis waar ze ongeveer een half jaar moet hebben gezeten. Waar dat was, weet ze niet; eigenlijk wist ze niet eens dat ze in Nederland was. Ze moest ‘slapen’ met vijf mannen per dag, soms dezelfde soms ook verschillende. Van een van hen, ze weet niet welke, is ze zwanger. Ze weet niet wie de vader van haar kind is, ze wil het ook niet weten. Abortus kan niet, haar godsdienst verbiedt haar dat.

Na dat half jaar is ze ontsnapt. Bijna 2 maanden zit ze nu in de opvang, ze is 3 maanden zwanger. Ze is net meerderjarig. Ze eet niet, slaapt amper en praten doet ze evenmin. Ze huilt veel, heel veel. De begeleiders in de opvang maken zich ernstig zorgen. Ze gaat aangifte doen, “wat kan ze anders?”

Haar aangifte zal hoogstwaarschijnlijk te weinig aanwijzingen opleveren om verder onderzoek te verrichten.  Laat staan ooit tot een veroordeling leiden. Haar zaak zal waarschijnlijk worden geseponeerd. Wil ze legaal in Nederland blijven, of beter gezegd niet teruggestuurd worden naar haar land van herkomst, dan kan ze een aanvraag voortgezet verblijf doen.

Ze zal haar kind krijgen, misschien houdt ze het, misschien staat ze het af voor adoptie. In beide gevallen zal zij alleen voor verblijfsvergunning voortgezet verblijf op humanitaire gronden in aanmerking komen wanneer de staatssecretaris haar situatie schrijnend genoeg acht.

Of daar sprake van is, kan niemand zeggen, wel dat de kans groot is dat zij met of zonder kind zal worden teruggestuurd naar haar land van herkomst. En wie zal het zeggen, valt ze dan even makkelijk opnieuw in handen van mensenhandelaars. Ze heeft niemand.

Wat kan ze anders?