Archive

Posts Tagged ‘Maria Genova’

Zwartboek Vrouwenhandel, aangeboden aan Tweede Kamer

November 15th, 2011 Comments off

Vandaag heeft Maria Genova schrijfster van o.a het boek ‘Vrouwen te Koop’ een zwartboek over misstanden van de aanpak van vrouwenhandel/ mensenhandel in Nederland aangeboden aan de vaste commissie voor Veiligheid en Justitie voor de Tweede Kamer. Voor iedereen die zelf wil lezen welke zaken Genova in het zwartboek onder de aandacht van de Tweede Kamer wil brengen, bijgaand de volledige tekst van het zwartboek.

Wat betreft de juridische gedeelten heeft een deel van de informatie zijn oorsprong in HumanTrafficking.Info en onderschrijven wij die van harte: De strafmaat in Nederland staat niet in verhouding tot de strafmaat met een vergelijkbaar delict als verkrachting, rechters in Nederland straffen over het algemeen bijzonder laag als het gaat om gedwongen uitbuiting in de prostitutie en het wetsvoorstel herziening gerechtelijke kaart voorziet niet in de nodige en beoogde specialisatie mensenhandel.

Wie overigens zelf een bijdrage wil leveren aan de strijd tegen mensenhandel, teken de petitie, een initiatief van Chris Sent  van HumanTrafficking.Info en Marlies van Amerongen van ART273f en onderschreven door onder andere Maria Genova en andere organisaties:

Enfin de volledige tekst van het Zwartboek, oordeel zelf:

————————————————————————————————————————————————————————————–

ZWARTBOEK MENSENHANDEL

Dit document is een verzameling van korte voorbeelden van wat er allemaal misgaat bij de bestrijding van de mensenhandel in Nederland. Alle voorbeelden komen uit de praktijk en de meeste slachtoffers zijn bereid om hun verhaal te vertellen en uit te leggen waarom de Nederlandse rechtsstaat in hun ogen faalt. Volgens schattingen van politie en het Openbaar Ministerie werkt ongeveer 70 procent van de 25.000 vrouwen in de prostitutie gedwongen of moet alles aan hun pooier afstaan. De meeste slachtoffers worden niet gered en als ze gered worden, moeten ze een pijnlijke, bureaucratische en vaak mensonterende weg afleggen. Zo worden ze voor de tweede keer slachtoffer, terwijl dit nooit de bedoeling van het systeem kan zijn. Uit de volgende verzameling van voorbeelden blijkt wat er allemaal misgaat.

Slachtoffers, opvang, crisisopvang, wachtlijsten
Veel slachtoffers die vluchten voor hun pooier krijgen te maken met wachtlijsten. Sommige slachtoffers gaan zelfs terug naar hun pooier omdat ze niet goed opgevangen worden. Zowel stichting StoploverboysNu als stichting Bright Fame krijgen te maken met slachtoffers die tussen wal en schip vallen. Bij StoploverboysNu gaat het om Nederlandse meisjes, vaak minderjarig, bij Bright Fame om buitenlandse vrouwen die op de meest gruwelijke manier in de prostitutie worden uitgebuit. Ook Fier Friesland, gespecialiseerd in opvang van vrouwenhandelslachtoffers, heeft wachtlijsten en klaagt over gebrek aan doorstroommogelijkheden, maar ook over gebrek aan crisisplaatsen in verschillende provincies. Kernprobleem: COSm (de categorale opvang slachtoffers mensenhandel) is overvol en ook de vervolgopvang is overvol, dus uitstromen uit COSm is moeilijk.
Elke regio moet minstens een crisisbed voor slachtoffers hebben, maar niet alle regio’s hebben dat geregeld. In de praktijk leidt dat tot gezeul met slachtoffers. Voor de vrouwen is het zenuwslopend dat ze steeds moeten verhuizen.
Ondanks de grote wachtlijsten worden opvangplekken in bepaalde provincies gewoon geschrapt. In Limburg bijvoorbeeld. Terwijl daar veel loverboysslachtoffers zich voor opvang melden. Voor meer informatie specifiek over Limburg: Ben Dolmans van de Stichting Jeugdzorg Sint Joseph uit Cadier en Keer.
Vraag: hoe kunnen de crisisplaatsen en de doorstroming beter geregeld worden?
Waarom hebben we nog steeds een tekort aan opvangplaatsen en is de wachtlijst bij CoMensha zo lang? (op dit moment: nog zeventien wachtende slachtoffers van mensenhandel voor u).

Read more…

WOMEN Inc. 23 mei: een debat ten dienste van wie?

May 25th, 2011 Comments off

Het WOMEN Inc. debat op 23 mei had als thema: Regulering prostitutie: in het belang van wie? Sekswerker, illegale seksslavin of economisch immigrant? Het debat was eerder aangekondigd onder de titel Vrouwenhandel: seksslavin of economisch immigrant. Beide benaderingen karakteriseerden het debat. Wat opviel was dat een deel van de sprekers zich richtte tegen het wet(svoorstel) Regulering prostitutie en bestrijdig misstanden seksbranche (prostitutiewet), in het bijzonder de daarin aangekondigde registratieplicht. Sommige sprekers richtten zich tegen de slechte sociale en werkomstandigheden van vrijwillig werkende sekswerkers. Maria Genova sprak over vrouwenhandel.

Al met al zou bijna het idee kunnen ontstaan alsof er onenigheid bestaat, en de ene partij geen oog heeft voor de ellende van mensenhandel, of de andere partij geen oog heeft voor de positie van de (niet gedwongen) prostituee. Het onderwerp van de avond: Regulering prostitutie: in het belang van wie? kwam daarmee niet uit de verf. Het ging aan de ene kant over sekswerk; een beroep dat in al zijn facetten als volwaardig beschouwd dient te worden. Aan de andere kant ging het over mensenhandel, gedwongen uitbuiting in de prostitutie, waarbij het gaat om de rechtenschendende omstandigheden waaronder uitbuiting in de prostitutie plaatsvindt. Mildred Roethof miste helaas de kennis en achtergrondinformatie om dit tot een geheel te laten debateren.

Stuk voor stuk waren het ijzersterke verhalen van sterke vrouwen, die allemaal eilandjes bleven. De enige rode draad door het debat was de bij bijna alle in de zaal aanwezige partijen bestaande weerstand tegen de registratieplicht voor prostituees. Voorstander van registratie toonde zich alleen wethouder Lodewijk Asscher en de in het publiek aanwezige Officier van Justitie Monique Mos, gespecialiseerd in mensenhandel. Read more…

Over onmacht en onkunde bij de politie: Maria Genova

April 8th, 2011 Comments off

Maria Genova, gastschrijver voor humantrafficking.info: een fragment uit research gedaan voor een Vrouwen te koop, het vervolg op ‘Man is stoer, vrouw is hoer12 jaar getrouwd met een loverboy, over mensenhandel in Nederland.

…De politie presteert niet best door te veel papierwerk, te weinig personeel en slechte computersystemen. Ook de werkmethodes zijn verouderd. Minderjarige slachtoffers worden steeds vaker via internet geworven. De politie die ze probeert te beschermen, gebruikt het internet een stuk minder voor preventie en opsporing.

Hoe kan het dat zo veel vrouwen jarenlang gedwongen achter de ramen zitten en dat de politie ze niet kan redden? De agenten controleren hun papieren, maar krijgen ze meestal niet aan de praat. In die korte tijd durven de vrouwen zich niet bloot te geven.

Soms erger ik me aan het gebrek aan doortastendheid van de Nederlandse politie. Veel agenten bedoelen het allemaal goed, maar pakken het zo klunzig aan dat ze totaal niets bereiken. Ik hoor van verschillende slachtoffers dat ze bij aangifte niet serieus genomen worden en dat ze zelf meteen de vraag krijgen of ze het boek van Maria Mosterd hebben gelezen en of ze weten dat het achteraf niet klopte. Bij zo veel botheid klappen de meisjes gewoon dicht, los van het feit dat zo’n politieagent niet eens kan weten of het boek klopt. De agenten drinken soms ook een kop koffie met de verhuurders van de ramen en praten met de pooiers. Daardoor krijgen uitgebuite vrouwen de indruk dat de politie niet te vertrouwen is.

Door mijn boek ‘Man is stoer, vrouw is hoer’ kom ik in contact met Frans, een heel ervaren rechercheur mensenhandel. Al in het begin van ons gesprek komen zijn frustraties naar boven: Frans ziet bijna alle pooiers die hij voor de rechter gesleept heeft terug in de rosse buurt. Niet als klant, maar als pooier. De pakkans is laag. Frans mag zijn ‘oude bekenden’ niet actief observeren, want dan is hij in overtreding. Dat weten de pooiers ook, dus hebben ze vrij spel.

‘De besluitvorming tot een groot strafrechtelijk mensenhandelonderzoek is een drama,’ zegt Frans. ‘Deze duurt soms maanden en af en toe zelfs langer dan een jaar. Dit is haast niet uit te leggen aan de slachtoffers die alle angst hebben overwonnen om uiteindelijk aangifte te doen. Al die tijd leven ze in onzekerheid. Soms blijven ze zelfs voor de pooier werken, terwijl ze aangifte tegen hem hebben gedaan. Ze durven gewoon niet weg te lopen, omdat hij anders hun familie wat aan kan doen.’

Frans heeft inmiddels met duizenden prostituees gesproken. Hij vermoedt dat zeventig tot tachtig procent op de een of andere manier slachtoffer is van mensenhandel. In het uiterste geval worden ze dagelijks zwaar mishandeld, opgesloten en uitgebuit. Maar er zitten ook meisjes tussen die totaal niet in de gaten hebben dat hun “vriendje” het om het geld gaat en dat dit niets met liefde te maken heeft.

‘Beide gevallen zijn voor de politie heel lastig,’ zegt Frans. ‘Het ene meisje durft geen aangifte te doen uit angst voor haar pooier. Het andere meisje ziet niet in dat haar vriendje haar gewoon misbruikt. Loverboyslachtoffers willen daarna heel vaak  geen aangifte doen, omdat ze zichzelf de schuld geven dat ze zo dom zijn geweest. De pooier heeft het goed bekeken: veel geld verdiend en toch geen aangifte. Als de meisjes lang genoeg in het vak zitten, beginnen ze het bovendien als een vrijwillige keuze te zien. Er zijn gelukkig ook meisjes die zeggen: mijn vriend wil dat ik hier sta, maar eigenlijk wil ik dat zelf niet. Zo’n meisje help ik zo snel mogelijk aan een schuiladres voordat ze zich bedenkt.’

Frans probeert de slachtoffers te overtuigen dat aangifte doen zinvol is. Soms duurt het heel lang voordat hij het vertrouwen van een slachtoffer gewonnen heeft. De mensenhandelrechercheur herinnert zich het geval van een Nederlands meisje dat in het buitenland ondergedoken was uit angst voor haar gewelddadige pooier. ‘Ik mailde haar regelmatig en langzamerhand kwam ze erachter dat ik al heel veel wist over de pooiers voor wie zij gewerkt had. Het heeft me meer dan een jaar gekost om haar vertrouwen te winnen, maar uiteindelijk wilde ze getuigen.’

Met zijn geduld boekte hij ook succes in de zaak van de beruchte mensenhandelaar Saban Baran. ‘Zijn slachtoffers waren doodsbang, maar stukje bij beetje wist ik hun vertrouwen te winnen. Je wilt niet weten hoe groot voor mij de schok was toen Saban op verlof mocht. Ik heb de meisjes onmiddellijk gebeld dat ze moesten onderduiken. Ik wist direct dat Saban zou proberen te vluchten naar het buitenland. Het Nederlandse rechtssysteem is absoluut niet aan de buitenlandse slachtoffers uit te leggen,’ zucht Frans. ‘Toen Saban de benen nam, verdween een van de meisjes, die tegen hem hadden getuigd. Politieonderzoek leverde niets op. Ook haar ouders hadden niets meer van haar gehoord. Ik weet nog steeds niet wat er met haar gebeurd is en of ze nog leeft.’

Ik hoor een lichte boosheid in de stem van Frans. ‘Weet je, die Nederlandse rechters snappen soms helemaal niet hoe de vrouwenhandel werkt. Dat zie ik in hun vonnissen terug. Mensenhandel is een specialisme, dat soort zaken moet je niet aan rechters zonder specifieke opleiding toevertrouwen.’

Maria Genova, schrijver van het boek ‘Man is stoer, vrouw is hoer’ (over loverboys en vrouwenhandel in Nederland)

Gastschrijver voor www.humantrafficking.info

Boektrailer: http://youtu.be/26d3YE8tx58

Lees op Humantrafficking.info meer over Saban B. en de zogenaamde Sneep-zaken

strafmaat in mensenhandelzaken ; Om in hoger beroep tegen lage straffen sneep II ; strafmaat in Sneep II 10 maanden per slachtoffer

noot van humantrafficking.info: per 2012 zullen mensenhandelzaken alleen nog door gespecialiseerde rechtbanken behandeld worden, lees ook (Eng)