Woorden waar soms geen woorden voor zijn: Sweet-Mizzy, in afwachting Hoger Beroep
Inleiding Chris Sent: Al jaren vraagt men zich af waarom slechts de helft van de slachtoffers van mensenhandel; uitbuiting onder enige vorm van dwang of misleiding in de prostitutie, bereid is aangifte te doen tegen haar (of zijn) pooier. Organisaties pleitten bij de minister van Veiligheid en Justitie voor nader onderzoek. De minister is van mening dat met categorale (lees:gespecialiseerde) opvang die aangiftebereidheid wel zal toenemen. Zonder dat hij daarbij de toezegging doet voor uitbreiding van de 50 bestaande opvangplaatsen.[1] Diep gevoel van schaamte, het gevoel nergens meer heen te kunnen en reële angst voor represailles moeten overwonnen worden, voordat slachtoffers aangifte kunnen doen. Eenmaal de vlucht gewaagd, volgt de aangifte bij de politie, uren soms dagen lang. Kan de pooier worden opgepakt en zijn er voldoende aanwijzingen om hem te vervolgen? Een onderzoek dat tergend lang kan duren vooral voor hen die eindelijk besloten hebben alles achter zich te laten en vaak door de verhoren en de ondervragingen alles moeten herbeleven. Gevolgd door misschien wel een nog grotere onzekerheid, wordt hij wel veroordeeld, wat krijgt hij voor straf en dan eventueel nog hoger beroep en in een enkel geval cassatie. De pooier van Sweet Mizzy heeft in eerste aanleg vijf jaar gekregen een in de huidige rechtspraktijk als mooi te betitelen straf.[2] Met geluk blijft die straf tenminste gelijk en wordt ie niet verlaagd, niet in de laatste plaats omdat de ‘redelijke termijn’ wordt overschreden omdat het onderzoek al met al te lang duurt.[3] Dat omdat de verdachte dan te lang in onzekerheid heeft verkeerd.
Over de onzekerheid voor haar, de tijd gedurende het strafproces en de gevolgen van haar tijd in de prostitutie en over het waarom of vooral waarom niet van aangifte doen, schrijft Sweet-Mizzy. Woorden voor zaken waar soms geen woorden voor zijn.
“ In afwachting van Hoger Beroep’
10 “Precies 8 maanden geleden werd mijn ex-loverboy/ pooier veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf.
“Natuurlijk is hij, zoals iedereen ook verwachtte, in hoger beroep gegaan. Het zou ook onlogisch zijn als hij dit niet zou doen. Hij beweert immers onschuldig te zijn en verklaart dat ik alles wat ik deed vrijwillig heb gedaan. Als je zelf claimt zo onschuldig te zijn, is het natuurlijk raar om je zonder hoger beroep neer te leggen bij vijf jaar gevangenisstraf. Dus alleen om zijn en zijn broers leugens hoog te houden, zal hij in hoger beroep moeten.
Het wachten op dit hoger beroep duurt nu inmiddels dus al acht maanden. En ik heb begrepen van mijn advocaat, dat het nog wel even gaat duren tot dit proces daadwerkelijk zal beginnen. Het meest van de tijd lig ik er niet wakker van, dat het allemaal zo lang duurt. In die tijd ben ik druk met alles wat me bezighoud in het leven, zoals mijn kindje, maar ook met het oppakken van mijn eigen leven. Maar er zijn perioden, waarin ik alleen maar bezig ben met de rechtszaak die het hele vorige jaar mijn leven beheerste. Perioden, waarin ik niets uit mijn handen krijg, perioden waarin ik mijn dochter en mezelf een Baalweek gun. En helemaal niets uitvoer, dan nadenken over al die dingen, die er in mijn hoofd rondspoken.
Vaak komt zo een periode na een tegenslag. Tegenslagen die iedereen in zijn leven te verwerken krijgt, zoals medische tegenslagen, maar ook financiële tegenslagen in de vorm van onverwachte rekeningen, of wanneer ik weer eens probeer op te boksen tegen de schrijnende bureaucratie die ons land steeds meer lijkt te ontwikkelen. En juist in deze periodes merk ik dat ik door al die jaren ellende bij mijn loverboy/pooier, Het vluchtten in de jaren erna, De aangifte tegen deze man, En nu dus het wachten op het hoger beroep in deze rechtszaak, dat ik geen energie meer heb voor de “normale” tegenslagen. Ik heb meer tijd nodig om te herstellen van een dusdanige tegenslag en ik irriteer me in tussentijd aan de bureaucratie die ook in ons algehele rechtssysteem is geslopen.
Want welk slachtoffer van een dusdanig misdrijf als artikel 273: mensenhandel, wil nou zo lang met justitie bezig zijn. Ik heb al uitgerekend dat ik als de dader alweer op straat rondloopt, ik nog steeds met justitie bezig ben. En begrijp, waarom de meeste slachtoffers van dit misdrijf geen behoefte hebben aan een aangifte, maar vooral aan de nasleep die er bij komt kijken. Hij heeft 8 jaar niet hoeven werken, niets voor zijn rekeningen hoeven doen, niets hoeven doen voor de auto’s die hij reed, of de vakantie’s die hij had naar zijn vaderland met zijn broer. Het huis waarin hij woonde werd betaald, zijn kleding, sigaretten, dagelijkse portie wiet, de rondjes die hij uitdeelde, alles maar dan ook alles werd betaald. Door mij. Acht jaar lang liever lui dan moe en dat over mijn rug.
En ik 6 jaar lang, moest ik me prostitueren voor zijn wensen. 2 jaar lang moest ik me laten vernederen door hem tot ik eindelijk een uitweg vond om te vluchten. Afgelopen 3 jaar heb ik hem niet achter me kunnen laten en ben ik nog regelmatig bezig met deze pooier. Al in totaal 11 jaar ben ik bezig met hem, en zoals al eerder in dit blog aangegeven, zal ik nog bezig zijn met justitie, als hij alweer vrij op straat loopt… En ik ga er dus vanuit dat dat dus nog zeker tot 2013 duurt, en dan zal hij dus ergens vrij komen.. Al met al ben ik dan dus 13 jaar van mijn leven kwijt. Voor iemand die er dus vijf jaar voor moet zitten. En eerder klaar is met justitie als het slachtoffer zelf..
Er wordt vaak gezegd dat loverboyslachtoffers dom zijn.
Je kunt toch naar de politie gaan wordt er dan gezegd?
Maar wat brengt het me als ik er nu op terugkijk?
En wat zou het andere slachtoffers brengen, om deze justitiele weg te bewandelen? Read more…
Tweet
